بچه ها ، صبحتان بخير ، سلام،

درس امروز فعل مجهول است

فعل مجهول چيست ؟ ميدانيد؟

نسبت فعل ما به مفعول است...

در دهانم زبان چو آويزي

در تهيگاه زنگ مي لغزيد

صوت ناساز آنچنان که مگر

شيشه بر روي سنگ مي لغزيد

ساعتي داد آن سحن دادم

حق گفتار را ادا کردم

تا ز اعجاز خود شوم آگاه

ژاله را از آن ميان صدا کردم:

ژاله ! از درس من چه فهميدي؟

پاسخ من سکوت بود و سکوت

ده ! جوابم بده ! کجا بودي؟

رفته بودي به عالم هپروت؟...

خنده ي دختران و غرش من

ريخت بر فرق ژاله چو باران

ليک او بود غرق در حيرت خويش

غافل از اوستاد و از یاران

خشمگين ، انتقام جو گفتم :

بچه ها گوش ژاله سنگين است!

دختري طعنه زد که:(( نه خانم

درس در گوش ژاله ياسين است!((

باز هم خنده ها و همهمه ها

تند و پيگير مي رسيد به گوش

زير آتش فشان ديده ي من

ژاله آرام بود و سرد و خموش

رفته تا عمق چشم حيرانم ،

آن دو ميخ نگاه خيره ي او

موج زن در دو چشم بي گنهش

رازي از روزگار تيره ي او

آنچه در آن نگاه می خواندم

قصه ي غصه بود و حرمان بود

ناله اي کرد و در سخن آمد

با صدايي که سخت لرزان بود

((فعل مجهول فعل آن پدريست

که دلم را ز درد پر خون کرد

خواهرم را به مشت و سيلي کوفت

مادرم را ز خانه بيرون کرد

شب دوش از گرسنگي تا صبح

خواهر شيرخوار من ناليد ،

سوخت در تاب  تب ،  برادر من

تا سحر در کنار من ناليد

درغم آن دو تن دو ديده ي من

اين يکي اشک بود و آن خون بود

مادرم را دگر نميدانم

که کجارفت وحال او چون بود ((…

گفت و ناليد و آنچه باقي ماند

هق هق گريه بود و ناله ي او

شسته مي شد به قطره هاي سرشک

چهره ي همچو برگ لاله ي او

ناله ي من به ناله اش آميخت

که غلط بود آنچه من گفتم

درس امروز، قصه ي غم توست

تو بگو من چرا سخن گفتم؟

فعل مجهول فعل آن پدريست

که تو را بي گناه ميسوزد

آن حريق هوس بود که در او

مادري بي پناه مي سوزد!

 

سیمین بهبهانی

به زندگی بیاموز عاشق باشد

به دیگران بیاموز دوست بدارند هر آنجه را که عاشقش هستند

به دوستانت بیاموز دوستشان داری

به بوسه هایت بیاموز که آتش عشق می سوزاند

به شاگردانت بیاموز دیوانگی عصای عشق و دوست داشتن راه عشق است

و به خودت بیاموز دوست داشتن از عشق برتر است

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبار آلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچون روزان دگر

سایه ای امروز ها دیروزها

دیدگانم همچو دالان های تار

گونه هایم همچو مرمر های سرد

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود

من تهی خواهم شد از فریاد و درد

خاک میخواند مرا هر دم به خویش

میرسند هر دم که در خاکم نهند

آه........

شاید عاشقانم نیمه شب

گل به روی کور غمناکم نهند

تمام شاعران اهل دروغند                           

           مگر آنان که از جنس فروغند

باز من ماندم و خلوتی سرد

خاطراتی ز بگذشته دور

یاد عشقی که با حسرت و درد

رفت و خاموش شد در دل گور

در سکوت لبم ناله پیچید

شعله شمع مستانه لرزید

چشم من از دل تیرگی ها

قطره اشکی در آن چشم ها دید

رقص مجنون در باد

پریشانی لیلی در خواب

صبحدم کاش نمی امد باز

و تو از اوج نمی رفتی یار

I WANT TWO THING

FLOWER AND YOU

FLOWER FOR YOU

AND YOU FOR

EVER

سلام دوستای خوبم

ممنونم که به وبلاگ من می ایدو من و از نظرای خوب خودتون

بهره مند می کنید

خیلی دوستون دارم

من نگران قلبم نمی شم

دنبالشم نمی گردم

یه وقت فکر نکنی می شینم گریه می کنما

نه نه نه

می دونی چرا؟

چون تا وقتی تو دست تو هست

من خیالم راحته.

کاش می شد عشق را تفسیر کرد

دانه های اشک را تکثیر کرد

کاش می شد در غروب لحظه ها این دل دیوانه را

زنجیر کرد

کاش می شد عشق را در وصف تو معنا کرد

ای کاش می شد در شبی سرد

مهمان چشمان تو باشم.

ای روح بخش آب و گلم باش

تا فروزان شود خانه در عشق

شاعر درد های دلم باش

شرح منظومه ای مشکلم باش

تاب بی حاصلی را ندارم

مثل آن روزها حاصلم باش

در شب تیره هم محفلم باش.

همه هستی من آیه تاریکی است

که ترا تکرار کنان

به سحر گاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد

زندگی شاید

آن لحظه ای مسدودیست

که نگاه من در نی نی چشمان تو خود را ویران می سازد

و در این حسی

که من انرا با ادراک ماه و با دریافت ظلمت

خواهم آمیخت .

این یه لوحه تاریخی که یه سرباز پارسی رو نشون میده

و مربوط به دوران هخامنشیه

البته من زیاد در این زمینه سر رشته ندارم

و هدفم از گذاشتن این عکس این بوده که یادمون بیاد چه تاریخ غنی داریم

و اینکه یه برگ سبز برای یه دوست

ز انتظار مداوم دلم گرفته خدایا

کجاست آخر این خط ؟

کجاست آخر دنیا

به ذره ذره ای وجودم

به لحظه لحظه ای خیالم

خدایا من به تو بالم

توی تو عذر گناهم

توی تو پشت پناهم

من در این تاریکی

فکر یک بره روشن هستم

که بیاید علف خستگی ام را بچرد !

من در این تاریکی

ریشه ها را دیدم

و برای بته نورس مرگ آب را معنی کردم!

آن دورها حادثه روی نیمکت انتظار نشسته

و اینجا من زیر هراس یک اتفاق

بی قراری می کنم

و در پس این اندیشه اوج خودم را گم کردم

و می ترسم از لحظه ای بعد .....

آیا زندگی ام صدای بی پاسخ نبود

در تاریکی بی آغاز و بی پایان

فکری در پس در تنها مانده بود

آیا من سایه ای گمشده ای خطایی نبودم!

پس من کجا بودم. 

اگر در تپش باغ خدا را دیدی همت کن و بگو حوض ماهی ها

بی آب است

و اشک باز هم شکوفه می زند تا آن زمان که امید می بارد. 

به آفتاب سلامي دوباره خواهم داد
به جويبار كه در من جاري بود
به ابرها كه فكرهاي طويلم بودند
به رشد دردناك سپيدارهاي باغ كه با من
از فصل هاي خشك گذر مي كردند
به دسته هاي كلاغان
كه عطر مزرعه هاي شبانه را
براي من به هديه مي آوردند
به مادرم كه در آينه زندگي مي كرد
و شكل پيري من بود
و به زمين كه شهوت تكرار من درون ملتهبش را
از تخمه هاي سبز مي انباشت سلامي دوباره خواهم داد
مي آيم مي آيم مي آيم
با گيسويم : ادامه بوهاي زير خاك
با چشمهايم : تجربه هاي غليظ تاريكي
با بوته ها كه چيده ام از بيشه هاي آن سوي ديوار
مي آيم مي آيم مي آيم
و آستانه پر از عشق مي شود
و من در آستانه به آنها كه دوست مي دارند
و دختري كه هنوز آنجا
در آستانه پرعشق ايستاده سلامي دوباره خواهم داد ...

تمام روز نگاه من به چشمان زندگیم خیره گشته بود

من زخم های کهنه دارم بی شکیبم

من گر چه اینجا آشیان دارم غریبم

من با صبوری کینه دیرینه دارم

من زخم داغ آدم اندر سینه دارم

دلم سخت گرفته است در این مهمانخانه ای مهمان کش

روزش تاریک

من لال می شوم در گوش تقدیر

و کال می شوم بر درخت

هر چه بادا باد

نیمی را باد می برد

نیمی را مردی را که نمی شناسم 

عشقش زده آتش به اعماق وجودم

عاشق ترینم من به عالم تا که هستم